Sinds Broerlief en ik huisgenoten zijn vliegen de tosti's ons om de oren. Hoog tijd dus voor een wat ons betreft perfect, tosti-recept.

Je hebt nodig voor één tosti:

• Tosti-ijzer of grill
• 2 sneetjes casinobrood (Broerlief wit, ik bruin)
• 2 plakjes chorizo (maar 3 is zoveel lekkerderrrrrr)
• 1 voorgesneden plak oude kaas
• Groene pesto
• 3 cherrytomaatjes
• 1 eetlepel gesnipperde ui
• Buffel)mozzarella
• Tomatenketchup

En we zijn verhuisd! Ons oude appartement werd toch wel een beetje klein en dus zijn we in juli naar een groter appartement tien kilometer verderop verhuisd. En newsflash: we delen het appartement met mijn broertje en zijn vriendin. Afgelopen vrijdag kwamen onze oude buurtjes op bezoek en zouden we naar het stratenfestival gaan. Daarom een snelle pasta op tafel gezet die na een foute saus-aankoop toch nog verrassend goed uitpakte.

Niet zo heel bijzonder dit keer, maar ik wilde het toch opschrijven omdat het gewoon lekkere macaroni was.

Dit heb je nodig (voor vier personen)

• 2 rode uien, gesnipperd
• 1 rode paprika, in blokjes gesneden
• 6 teentjes knoflook, geperst
• 690 gram Sugocasa Tradizionale (Grand'Italia, maar gewoon tomatenblokjes met een blikje puree doet het zelfde denk ik)
• 80 gram salamiplakjes, in reepjes gesneden
• 300 gram mager rundergehakt
• 450 gram pasta
• 2 glazen port
• 1 flinke theelepel sambal oelek
• 2 laurierbladeren
• 2 eetlepels gedroogde tijm
• 1 eetlepel zwarte peper
• 2 eetlepels oregano
• 1 eetlepel rozemarijn
• 100 ml kookroom, of ongezoete slagroom
• Suiker

Klein beetje olie verhitten in de pan, geperste knoflook fruiten. Gehakt en salamireepjes toevoegen en bakken. Ui en paprika toevoegen als het gehakt is aangebakken. Na een paar minuten de Sugocasa en sambal toevoegen met de kruiden (tijm, peper, oregano, rozemarijn). Roeren, port toevoegen, aan de kook brengen en vuur zacht zetten. Laurierbladeren toevoegen en even een half uurtje laten inkoken. Op het laatst de slagroom en een lepeltje suiker erdoorheen roeren. Op een zacht vuurtje laten sudderen.

Water aan de kook brengen en je pasta koken volgens instructies op de verpakking. Daarna pasta afgieten en door de saus roeren. Eet smakelijk! Serveren met stokbrood en kruidenboter.

Het lijkt veel werk maar als je voor je bezoek even snel moet koken, kan dat bezoek ook wel even helpen snijden en afruimen toch? Natuurlijk kun je eventueel kun je wat spelen met de hoeveelheid suiker, slagroom en sambal :). In plaats van slagroom kun je ook koffiemelk gebruiken. Suiker kan eruit gelaten worden, maar pas dan op met de sambal.

Tijdgebrek! Vlog, in plaats van een blog! GPX-track, praktische informatie en fotoverslag vind je hier.

Praktische informatie en gpx-tracks van deze tocht vind je hier.
"You can't go wrong in Lake District", dat zei mijn tante bij wie we verblijven in Engeland. Dus besloten we daarnaartoe te gaan toen we een wandelbestemming zochten. Vanochtend was het zo ver. Na wat inpakstress - alles paste in mijn vijfentwintig liter rugtas woehoe, that's a first - droppte Eric ons op station Warrington Quay waar we om half elf de trein richting Lancaster pakten om daar over te stappen op de trein (Virgin was de vervoerder) naar Windermere, een plaats naast Windermere lake, ik geloof het grootste van dit natuurpark. De prijs per persoon viel erg mee: £12,50 (omgerekend €16,50) per per persoon.

In Windermere nog eerst een terrasje gepakt en natuurlijk engelse thee (met melk natuurlijk) besteld. Nog gekletst met mensen op het terras en geknuffeld met een leuke hond en toen gingen we op weg naar de ferry die ons over het meer zou brengen. Na vijf minuten hadden we echter al de eerste stop. Ik blijk ineens aardig verkouden te worden dus we hebben even paracetamol gescoord. En weer verder. We daalden af en hoe verder we naar beneden liepen, hoe meer we spijt kregen dat we eerder al wat te drinken hebben besteld. Wat een leuke terrasjes kwamen we tegen! En de zon was er ook wel naar. Maar goed, we zijn hier om te wandelen en niet om te chillen denk ik dan maar. Het was echt supermooi weer, dus al snel konden de jassen en vesten uit.

Drie kwartier later stonden we bij de ferry. Na snel een kaartje te hebben gekocht (£1 voor twee personen), staken we het meer over en kon onze 'echte' route beginnen. Vijf kilometer gehad, acht kilometer voor de boeg. We besloten dat Dennis zou beginnen met navigeren en dat ik foto's zou maken en dan zouden we op de helft omwisselen. Het eerste gedeelte was vooral klimmen. Iets wat we in Nederland niet gewend zijn en dus stond ik met mijn verkoudheid al snel stil omdat ik geen lucht meer kreeg en veel moest hoesten. Dan maar op een iets rustiger tempo verder. Gelukkig kregen we al snel mooie uitzichten en was het tijd voor wat drinken en een pauze.

Na wat broodjes en scottish pancakes gegeten te hebben besloten we dat ik ging navigeren. Helaas ging dat al snel mis. Ik keek met een half oog op de kaart, viel door mijn enkel. Dan maar ruilen, want ik zit niet te wachten op weer gescheurde enkelbanden. Tijdens het lopen voelde ik het wel, maar de enkel was niet pijnlijk. Helaas na het douchen op onze overnachtingsplek blijkt mijn enkel dik te zijn en erg pijnlijk, dus ik lig nu met extra kussens onder mijn voet en een fles 7up op mijn enkel dit in bed te typen. Maar goed, daar waren we nog niet.

Na een aantal kilometer dalen en stijgen kwamen we steeds dichter bij Hawkshead, onze eindbestemming van vandaag. We liepen op een gegeven moment verkeerd dachten we, dus besloten we een ander pad te nemen dat door het bos heen omhoog liep. Achteraf gezien hadden we beide paden kunnen nemen, maar goed. Deze was denk ik mooier. We zagen Hawkshead liggen in het dal en Dennis rook huis, dus die voerde het tempo op. Ik wilde vooral foto's maken en met wat gemopper vanuit Dennis dat ik door moest lopen, kwamen we uiteindelijk aan in Hawkshead. Ook alweer zo'n prachtige plaats.

Na weer wat foto's om het mooie licht vast te leggen, kwamen we uit in velden met blauwe bloemen en weiden met schapen en veel lammetjes. Ook die moesten natuurlijk op de foto. Dennis geduld werd op de proef gesteld toen ik ook nog wat bessen, walnoten en yoghurt bij de supermarkt wilde kopen voor het ontbijt. Eindelijk konden we het dorp verlaten en op weg naar ons hostel wat, hoe verrassend, ook weer Hawkshead heet.

Vlak voordat we er waren zag Dennis ineens in een weiland een koe bevallen en ondanks dat het wat fris werd en we beiden vermoeid waren bleven we kijken. Eerst leek de bevalling niet goed te gaan omdat de koe niet wilde gaan liggen. Mevrouw graast rustig door terwijl ze een kalf ter wereld brengt. Dennis heeft blijkbaar verstand van dit soort dingen en besloot naar de boer te lopen om hem te informeren. Hij kwam terug met de mededeling dat de boer de natuur zijn weg wilde laten gaan en dus niet zou helpen. Dus hielpen wij maar in de vorm van filmen en aanmoedigen. Gelukkig ging de koe al snel liggen en verscheen het kalf. Het bewoog niet dus was het nog even spannend of het zou leven. Het kalf was er al half uit en lag netjes met de voorpoten eerst en dan het snuitje, maar de koe had blijkbaar alweer honger, want ze stond op en besloot te gaan grazen. Weg was het kalf, weer naar binnen.

Ondertussen begon het aardig laat en koud te worden, maar ik wilde perse blijven kijken. De koe kreeg al snel weer weeën en ging weer liggen. Weer gingen we aanmoedigen en aanwijzingen geven - de beste stuurlui staan immers aan wal - en al snel was het kalf weer op de helft. Gelukkig zagen we het nu bewegen. Het kalf kwam steeds een beetje verder eruit en ineens besloot de koe maar weer te gaan staan en te gaan grazen. Ze heeft in ieder geval prioriteiten zullen we maar zeggen. Gelukkig bleef het kalf er nu wel uit, met zijn hoofd naar beneden. Na nog wat weeën viel het kalf uiteindelijk met zijn nek dubbel op de grond en bleef het stil liggen. We vreesden al dat het dood was, maar ineens begon het toch te bewegen. En jawel, het was gezond! De boer had het ook gezien en die kwam even bij ons kletsen (vooral bevallingsverhalen van koeien uitwisselen met Dennis). Ook keek hij wat het geslacht was. Poot omhoog en met een lach "its a girl!" verdween hij weer naar huis.

Wij bleven nog staan want ik wilde graag zien dat het kalfje zou gaan staan en drinken. Staan ging redelijk snel, maar van dat drinken snapte ze nog niet veel. Het was koud en laat en dus besloten we verder te lopen. Na honderd meter en in totaal zeventien kilometer op de teller, kwamen we aan bij ons hostel en na een biertje, thee en chicken tikka massala gingen we naar onze pod (soort huifkarhutje). Hoe cool is dat. En ook de pod heette - je voelt hem al aankomen - Hawkshead.

Snel douchen en slapen, want we zijn moe. Morgen vroeg in de veren om het weerbericht uit te pluizen en te beslissen wat we gaan doen. Het zou gaan sneeuwen dus we willen even kijken of we wat hoger of lager gaan. Ik lig met een prachtig bouwwerk van kussens en dekens zodat mijn voet hoger ligt dan mijn knie in bed, maar kan niet slapen, want: pijn. Maar goed. Mijn paracetamol begint te werken, dus ik ga nu maar snel tukken. Dennis ligt al te snurken. Wel jammer dat ik geen geluidsopname kan maken haha.

Trusten!

Met de trein komen we aan in Windermere en vanaf daar vertrekken we naar de boot die ons naar de andere kant van het meer brengt. Het stadje Windermere is vrij toeristisch (duh) en je hebt een ruime keus aan zwerfsport- en outdoorwinkels, dus als je last minute nog iets aan moet schaffen is dit de place to be. De route naar de boot is vrij simpel recht toe, recht aan, de weg volgen en op een gegeven moment rechtsaf. De typerende Engelse huisjes bekijken vind ik altijd leuk, dus het was zeker niet saai. Tickets voor de boot zijn ter plekke verkrijgbaar en kosten minder dan een pond voor twee voetgangers. Eenmaal aan de overkant gaan we vrij steil omhoog. Hallo ademnood. Dit is gelijk ook het pittigste stuk van de dag wat betreft stijging. Daarna is het met name bos, uitzichten en weilanden. De route vervolgd vrij glooiend en om bij YHA Hawkshead te komen lopen we door Hawkshead heen. Hallo Beatrix Potter. Je kunt hier met kaart en kompas navigeren, maar in principe werkt hier de gps van je telefoon ook gewoon prima.

Hawkshead komt in beeld.

In Schotland ben ik verliefd geworden op wandelen. Daar beklom ik de Ben Nevis: de hoogste berg van Schotland en Groot-Brittanië (1344 m). Starten in een groen dal, omhoog met volle bepakking, prachtige uitzichten, de boomgrens over, de meren en dan de sneeuw bereiken terwijl het beneden dertig graden is. Dat gaf echt een kick.

Toen ik weer in het dal was wist ik het zeker: dit wilde ik vaker doen. Voorgaande jaren hield ik het bij dagtochten in Nederland van maximaal twintig kilometer, maar als ik weer zo'n reis wil gaan maken moet ik dat toch strategischer aan gaan pakken. Schotland was een georganiseerde groepsreis, maar eigenlijk is dat niet zo mijn ding. Ik bepaal het liever allemaal zelf. En dat vergt nogal wat van jezelf.



Hoewel de Ben Nevis peace of cookie lijkt in mijn herinnering, is het dat zeker niet. Je moet de berg kennen, je moet het weer leren inschatten in de bergen, je moet je bepakking allemaal zelf meeslepen in plaats van dat je met zijn vieren met één kookset doet, je moet voorbereid zijn op een lekke tent of mat en heel belangrijk: je moet weten waar je loopt in de sneeuw.

En dan heb ik het nog niet eens over de basis: uithoudingsvermogen, kunnen lopen met een terreinkaart, geen gps, je bepakking goed dragen en geen blaren creëren of ze in ieder geval kunnen aftapen en verzorgen. Kortom: veel voorbereiding. En zoals gewoonlijk bleef het weer bij een vaag bucket-list-dingetje. Tot afgelopen zondag. Ik werd wakker, ik pakte mijn telefoon voor een rondje Facebook en ik weet niet hoe ik erop kwam, maar voor ik het wist lag ik in bed trektochten in Noorwegen en Zweden op te zoeken. Ik las reisverslagen en bekeek foto's op blogs van mensen die deze tochten hadden gemaakt. En het enige wat ik kon denken was: "Wauw! Ik wil dit ook! Ik kan dit! Ik ga dit doen!"

Maar zoals gezegd maak je zo'n trektocht niet zomaar. Daar moet je ervaring voor hebben. Dus is het de hoogste tijd dat ik die ga opdoen. Babysteps. Dus heb ik de rest van de zondag gespendeerd aan een stappenplan. Een how-to-hike-plan als ik het zo mag noemen.

En dat plan begint hier in Nederland. Om de hoek, maar ook iets verder. Dagtochten plannen wordt het. Uitrusting uit de schuur zoeken en kijken wat ervan over is. Wandelend boodschappen doen, routepaaltjes volgen door mijn eigen stad, maar ook grotere tochten. Beginnen aan het Pieterpad, meerdaagse wandelingen, misschien zelfs meedoen aan de Nijmeegse vierdaagse.

En dan de volgende stap. Als de meerdaagse wandelingen met bepakking in Nederland goed gaan, is het tijd om verder te gaan. En ook dat kwam vandaag zomaar naar boven. Waar ik normaal een ramp ben als het gaat om reisplanningen - ik kan niet kiezen, waar te beginnen, te veel mogelijkheden, te veel info, laat maar zitten - was het plan vandaag zo gemaakt. De Ardennen. De Luxemburgse Ardennen om precies te zijn. De volgende stap is een week door de Ardennen gaan met bepakking van camping naar camping.

Het startpunt is Echternach. Vanuit daar is het een flink stuk naar Diekirch met een klein stukje Duitsland. Van Diekirch naar Bourscheid en van Bourscheid naar Kautenbach. Na Kautenbach volgt Clervaux en vervolgens bereiken we via Troisvierges, het eindpunt: Houffalize in België. Ongeveer honderd kilometer. Verdeeld over vijf stops (exclusief begin- en eindpunt).


En vanuit daar? Geen idee. Geen plan. Ik denk dat de stap van de Ardennen naar Noorwegen nog wat te groot is, dus wellicht pak ik daar nog een stukje Engeland, Wales of Schotland om te oefenen. Misschien wordt het een georganiseerde groepsreis, misschien een reis met andere wandelaars die eenzelfde doel voor ogen hebben. Ik weet het niet. Maar het begin is er.

Nu het vriendje nog zo ver krijgen.

Geen beter gerecht, dan een mexicaans grecht en zeker na het hardlopen. Ik loop op het moment niet in verband met een blessure, maar vriendlief wel, dus ben ik aan het kokkerellen geslagen terwijl hij zijn rondje doet.